Menu

Het verhaal van Jan

Jan Scholtens, ALS patiënt en motard

Het verhaal van erelid motards Tour du ALS, ex- motoragent en ALS-patiënt Jan Scholtens. Erelid motards Jan Scholtens is op 16 maart 2015 overleden.

Ik was een jaar of vier of vijf en liep aan de hand van mijn moeder naar het treinstation van Deventer, om Opa en Oma naar het treinstation te brengen Telkens als er een auto voorbij kwam ging ik plat op de grond liggen. Mijn Moeder vroeg ook gelijk, wat ben je toch aan het doen? Je (zondagse) kleren worden zo vies! Ik wilde ook de onderkant bekijken. Ik kende en herkende toen al veel auto’s. Al op jonge leeftijd was ik geïnteresseerd in auto’s.

Ik antwoordde op de vraag wat wil je later worden?

Ik antwoordde op de vraag wat wil je later worden? Autocoureur! Daar werd natuurlijk altijd hartelijk om gelachen. Maar, in zekere zin ben ik dat ook geworden. Weliswaar bij de politie, maar toch.

Ik reed al in een auto toen ik nog maar 12 jaar was. Het was mijn vaders eerste auto een VW kever, waar mijn beide ouders keihard voor werkten. Ik mocht van mijn vader op een afgesloten fabrieksterrein rijden. Helemaal zelfstandig. Achteraf realiseer je je pas welk risico mijn vader toch wel nam, met zijn toch wel rijke bezit en welk vertrouwen hij in mij had. Heb gelukkig nooit schade gereden aan onze mooie rode kever. Ik was 16 jaar toen ik mijn eigen auto had. Dat was een mini en ik was natuurlijk zo trots als een pauw.

Uiteraard had ik al op jonge leeftijd (13 jaar) een bromfiets, waaraan ik ook druk aan het sleutelen was en stiekem reed op braakliggend terrein. Beetje crossen! Door het sleutelen aan bromfietsen en auto’s, leek het op voorhand duidelijk dat ik automonteur wilde worden. Dat ben ik uiteindelijk geworden, voor een periode van1 jaar. Daarna moest ik in militaire dienst en werd daar opgeleid tot monteur / chauffeur op een kraanwagen type YB 626. Ik heb hiervoor mijn BOVAG Bergingsbewijs moeten behalen op de rij- en tractieschool te Eindhoven. Dezelfde locatie in Oirschot, waar wij de instructiedag hebben voor Tour du ALS.

Na mijn militaire dienst

Na militaire dienst ben ik gaan werken als vrachtwagenchauffeur in de groente en fruit. Heel erg lange werkdagen. Ik heb gereden op de bakwagen, trekker met oplegger en combinatie. Het kon mij eigenlijk niet groot genoeg zijn.

Na bijna 10 jaar ben ik overgestapt naar de politie en was inmiddels getrouwd. Mijn oudste zoon was net geboren toen ik naar de politieschool in Harlingen ging.

Toen ik de politieschool had volbracht, kwam ik terecht op locatie Twello. Toen ik hier een half jaar werkte, kwam er en vacature voor nieuwe motorrijders. Daar heb ik op gereageerd en vervolgens kon ik de rijopleiding volgens voor motoragent. Ik had natuurlijk al een motorrijbewijs en ook alle andere rijbewijzen. Voor het examen autorijbewijs, heb ik maar 8 lessen hoeven volgen.

Gedurende mijn carrière heb ik alle rijopleidingen gevolgd bij de politie voor zowel auto en motor. Hiervan vond ik de M.O.L rijopleiding, later O.T.R- opleiding terreinrijden de mooiste rijopleiding. Drie weken terreinrijden op hoofdzakelijk militaire terreinen.

Bij het kennismakingsrondje vroeg de rijinstructeur naar rijervaring ,wat voor motor ik reed en hoe lang. Ik had nagenoeg geen ervaring. Toen ik dat vertelde zei hij gelijk; “Dan krijg je het zwaar”. Halverwege deze opleidingsweek, kwam hij tijdens een kleine rustpauze bij me en vroeg of ik wel de waarheid had verteld. Ik had natuurlijk gecrost met bromfietsen en uiteindelijk een tijdje met een Zündapp 125 cc crosser. Dat mocht geen naam hebben, vond ik. Maar, zei hij “dat is me dan wel duidelijk”.

Wij moesten een keer van Ermelo / Harderwijk terugrijden naar Apeldoorn maar mochten niet over verharde wegen rijden, alleen z.g. oversteken. We reden over een heideveld en ik zag toch iets bewegen op de grond. Ik zag dat we tussen de militairen door reden, die in hun schuttersputjes lagen. Toen ik achterom keek zag ik een militaire commandant met gebalde vuisten staan te gebaren. Wij zijn snel doorgereden, vond het prachtig!

Ik heb op de motor alle begeleidingen gedaan

Ik heb op de motor alle begeleidingen gedaan, van wielerkoersen, spoedtransporten van ambulances van Ziekenhuis Zutphen naar AMC Amsterdam, tot de koningin aan toe. We moesten een keer Mr. Pieter van Vollenhove begeleiden. Terwijl ik de auto opriep, kreeg ik niet de chauffeur op de mobilofoon maar mr. Pieter van Vollenhove. Was wel even schrikken! Hij kwam later bij me en zei: Dat had je niet verwacht hè? Nee, Koninklijke Hoogheid! Hij zei: Ik heet onofficieel Pieter, en jij? leuke man.

Privé ben ik gaan motorrijden. Als eerste een Honda 500 cc Interceptor, Honda 750 cc en niet veel later een BMW K100. Met de laatste heb ik het langst gereden.

In 2002 ben ik in mijn werkzame leven overgestapt naar het “VHT”, als fulltime motorrijder. Na mijn tijd als rechercheur, was ik een aantal jaren één van de verkeersadviseurs voor gemeente, provincie en Rijkswaterstaat. Bij het “VHT” was ik deelnemer aan de programma’s van ‘Blik op de weg’ en ‘Wegmisbruikers’ . Daar ben ik uiteindelijk mee gestopt. Bij elke verjaardag kreeg ik te horen; “Hé, ik ken jou van de televisie”. Daar werd ik wel zo flauw van! Er waren genoeg collega’s die het graag wilden en van mij mochten. Onze nieuwe teamchef wilde het anders, want ik moest meewerken met de programma’s! Hierover heb ik grote ruzie gehad, bijna ontslag gekregen. Toch heb ik er voor bedankt.

Het werd tijd voor iets anders en heb nog heel even gewerkt als privéchauffeur voor de Korpschef. Ik kon voor hem blijven werken, dat heb ik echter niet gedaan. Verkeer heeft mij altijd aangesproken en zal dat ook blijven doen.

In deze periode ben ik naar Alkmaar verhuisd en gaan werken om bij mijn grote liefde te zijn. Mijn steun en toeverlaat in deze tijd van onzekerheid.

De enige zekerheid die ik heb is dat ik ALS heb. Op 17 oktober 2013 is het bij mij vastgesteld. Het begon met raar praten (deed ik wel vaker) en wat krachtverlies in armen. Daarna enkele malen vreselijk verslikken. Toen was het voor mij genoeg. Naar huisarts en neuroloog in Alkmaar, vervolgens naar een neuroloog in Amsterdam bij het ALS centrum in het AMC. In oktober 2013 kwam de diagnose. De grond zakt onder je voeten weg, een toekomst wordt je ontnomen.

Maar mijn motto is en blijft; “Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd”.

Groetjes vanuut Kaeskoppenstad Alckmaer,

Marion & Jan Scholtens

Steun de strijd tegen ALS

Wilt u iets meer weten over De Motards of wilt u weten hoe u zich kunt aanmelden als Motard? Mail ons dan op info@motards-tourduals.nl. Voelt u zich betrokken bij de ALS patiënt? En wilt u de Tour du ALS en het werk van de motards ondersteunen? Ga dan naar de donateur pagina en lees hoe u kunt doneren.

Wordt nu donateur